Συζήτηση:Μιχαήλ Ψελλός
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
ο ευνουχισμός δεν εκτιμούνταν στο Βυζάντιο, αλλά ήταν προϋπόθεση για την κατάληψη ορισμένων ανώτατων στρατιωτικών και κρατικών θέσεων, για να αποκλείσουν την πιθανότητα αυτοί οι αξιωματούχοι να διεκδικήσουν τον αυτοκρατορικό θρόνο. Αυτοκράτορας και ευνούχος ήταν έννοιες αντίθετες. Καλό θα ήταν να αλλάξει η διατύπωση.
(άλλος έγραψε το από πάνω!)
"Στον Ψελλό, επίσης, αποδίδεται, αν και τούτο είναι μάλλον ανακριβές, το έργο Περί Δαιμόνων."
Δεν προκύπτει από πουθενά ότι είναι ανακριβές, δεν αποδεικνύεται όμως, γιατί υπήρχαν κι άλλοι που θα ήταν σε θέση να το γράψουν. Υπάρχει πάντως το σύγγραμμα και υπάρχει επειδή ο Ψελλός είχε δημιουργήσει το νέο επιστημονικό κλάδο της "Δαιμονολογίας". Μάλλον τη μόνη νέα επιστήμη στους 11 βυζαντινούς αιώνες, κι ας μην συνέγραψε ο Ψελλός το συγκεκριμένο πόνημα! Περιελάμβανε δε η Δαιμονολογία τις βαθιά ριζωμένες στο λαό και τους λόγιους θρησκευτικές προλήψεις και δεισιδαιμονίες και τις διαδιδόμενες από μοναχούς ιστορίες σχετικά με τη «φύση του σατανά και τις επιδράσεις του».
Η «πολυμορφική φύση των δαιμόνων» απαιτούσε τη συστηματική μελέτη τους με τελετουργίες και τεχνικές αναγνώρισης, εντοπισμού, εξορκισμού κλπ., κάτι σαν τη σύγχρονη αφρο-αμερικάνικη μαύρη μαγεία του «βουντού». Η δαιμονολογία μελετά οτιδήποτε έχει σχέση με τους δαίμονες και τα πνεύματα και αποτέλεσε προϊόν της ανάγκης των χριστιανών να εξερευνήσουν τη φύση του «εχθρού», ώστε να είναι δυνατή η «επιτυχής αντιμετώπισή του». Ο εισαγόμενος από τη Μέση Ανατολή στον ελληνόφωνο χώρο σατανάς αποτέλεσε έτσι αίτιο για δημιουργία δήθεν «επιστημονικών κλάδων», με τους οποίους ασχολήθηκαν επισταμένως διάφοροι βυζαντινοί λόγιοι.
--Sfrang 21:46, 6 Φεβρουαρίου 2007 (UTC)